تاملات نیمه دودی

فیلتریدم..یک ماه پیش

استاد افخمی — Sun, 07 Feb 2010 14:28:28 +0000

به اینجا رفته ام:

http://bamdadesaranjam.wordpress.com

داستان تلخ ما و محافظه کاری و نان

استاد افخمی — Tue, 12 Jan 2010 21:01:29 +0000

هرچند هنوز نفهمیده ام مصطفی کواکبیان چرا امشب به تلویزیون رفت و با خود چه فکر کرده بود که گفت من می خواهم با حسین شریعت مداری مناظره کنم ولی متاسفم برای خودم که روزی مجلسی را دیدم که این آقا نماینده اصلاح طلبش بود.
اینکه داستان تلخ ما ببا این آقایان را پایانی هست یا نه را نمی دانم اما وقتی حسین شریعت مداری از نماز جمعه 26 تیر گفت یک لحظه یاد آن روزها افتادم که آنقدر پرانرژی بودیم که سر رفتن یا نرفتن هر هفته ای به نماز جمعه بحث می کردیم و امروز همه کارمان چرتکه انداختن شده و ترس از باور آنکه مبادا این شب پایانی نداشته باشد.
اگر این داستان را حکومت شروع کرد و ما را مجبور به بازی ای کرد که اصراری به شروعش نداشتیم، من امثال محمد خاتمی و مصطفی کواکبین را مسئول اول به وجود امدن حالت پایان تلخ برای این روزها می دانم.
به یاد آر؛
تاریخِ ما بی‌قراری بود
نه باوری
نه وطنی.

باور

استاد افخمی — Mon, 11 Jan 2010 17:22:06 +0000

من که قهرمان نداشتم. بگذار لااقل به مظلومیت نسلم گریه کنم که در برابرش شرمنده ام. برای مظلومیت خودم گریه کنم که از بیست سال نصیبم حتی یک هفته زندگی با امید هم نبود. اینجا روزهایم را با بچه هایی می گذرانم که مجبور شدند بزرگ شوند بی آنکه حتی اتخابی برای مفهوم بزرگیشان داشته باشند. اینجا آنقدر امید غریب است که دیگر هیچ خبری کمرمان را نمی شکند. پدر من هم مانند اینها شدم، من هم بزرگ شده ام.
پدر اینجا همیشه نزدیک غروب آفتاب است و کسی دیگر صبحی به یاد نمی آورد که بخواهد دوستش داشته باشد. پدر نسل من قهرمان نداشت چه ما بزرگ شده بودیم.
پدر تنها مانده ام.
پدر من بیست سال فقط نالیدم و آیه یاس خواندم.
پدر ای مهر بی دریغ
بگذار اعتراف کنم: من همیشه به تو،
به همه آنها که “باور داشتند” غبطه می خوردم.
پ.ن: این پست آنقدر جرح و تعدیل شد که دیگر هیچ شباهتی به آنچه من در ابتدا نوشتم ندارد. شاید وقتی دیگر.

اسفندیار رحیم مشایی را جدی بگیریم

استاد افخمی — Sun, 10 Jan 2010 23:19:00 +0000

به نظر من فارغ از هرآنچه که پیش آید، داستان تیم محمود احمدی نژاد و اسفندیار رحیم مشایی( که هنوز معلوم نیست کدامشان سردسته اصلی است) جدی تر از آن است که با عجب گفتنی و خنده ای و گریه ای از سر فلاکت قابل گذر باشد.
مسیری که حلقه علم و صنعت در راهیابی به قدرت پیموده احتمالا مهمترین نقطه تاریخ سی ساله انقلاب 57 در ایران است و شاید مهمترین غفلت ما بی توجهی به این داستان است. انجمن حجتیه و یهودی بودن هرچند نخستین تفسیرها بودند چندان پشتوانه ای به همراه نداشتند چه اولی به نظر من ساده انگاشتن داستان بود و دور ریختن هزاران فکت مانند گشت ارشاد(به عنوان دم دستی ترین مثال) و دومی ناشی از توهمی که از قدرت اسراییل برای ما ساخته اند وشاید اعتماد به نفس بیش از حد.
اما به راستی داستان چیست؟ آیا رحیم مشایی از روی نظر شخصی مردم ایران را دوست مردم اسراییل می داند و حمایت احمدی نژاد از او صرفا به خاطر علاقه شخصا است؟ آیا فدراسیون فوتبال به اشتباه به فدراسیون اسراییل پیام تبریک می فرستد؟ این اظهار نظرها درباره خدا و نوح و … واقعا “همینطوری ذوقی” است؟ وام هدیه تهرانی کجای این ماجراست؟ چهار سال دوم این دولت به چه پشتوانه ای با این حجم حمایت مواجه شد؟ و آیا نامه امر به عزل واقعا از سر نظر شخصی بود یا برای ساکت کردن مشتی پیرمرد که نشان داده اند خود سکوت کردن را خوب بلدند؟
نظر شما چیست؟

امتحانات

استاد افخمی — Fri, 08 Jan 2010 14:34:44 +0000

این که من دارم تو این دانشگاه چه گهی می خورم فقط یه سواله.
این که من در مجموع هیچ گهی نمی خورم فقط به فرضیه است.
ولی این که اگه من امتحانامو بد بدم یه دست پنهانی پارم می کنه فقط یه “لیمیتینگ ایجنته” که “لا ریب فیه”.
و این که فردا هیچ امتحانی لغو نمیشه یه واقعیته که بهتره هرچی زودتر باهاش کنار بیایم…

ما را اعدام نکنید

استاد افخمی — Wed, 06 Jan 2010 20:46:38 +0000

نه من محارب نیستم..مرا اعدام نکنید…
نه من یک انسانم نه فقط یک شناسه یا یا صاحب ناشناس یک وبلاگ، مرا اعدام نکنید…
از من تشکر کنید، چون هرچه کردید نفرت وجودم را نگرفت، مرا اعدام نکنید من اگر ایستاده ام، اگر مانده ام، نمانده ام تا انتقام بگیرم، ایستاده ام تا دیگر شمایی که قدرت اعدام کردن انسانها را دارید کسی را اعدام نکنید، من را اعدام نکنید چون من مانند شما نیستم.
من را اعدام نکنید، چون من سالها شهروند درجه دو و سه بین شما بودم، سالها تبعیضی بر من تحمیل کردید که شایسته اش نبودم. دوستانم را، همکلاسیهایم را به زندان بردید و حتی جواب چرایم را هم با تو دهنی دادید. من را اعدام نکنید من را چه به اعدام؟
نه ما را اعدام نکنید، ما هم مثل شما انسانیم، فقط ما هنوز انسانیت را از یاد نبرده ایم و شما که می دانید انسانیت با اعدام کردن از بین نمی رود. چیست در پس این قدرت که این گونه تشنه اعدام ما شدید؟
نه من نمی توانم مانند آنها که در گوشه ای امن ایستاده اند فریاد بزنم مرا هم اعدام کنید اگر می خواهید آنها را اعدام کنید. چون من شما را می شناسم، می دانم به راحتی می توانید همه آن بی پناهان را اعدام کنید و بازی وبلاگی مارا به سخره بگیرید.
ما را اعدام نکنید، از ما تشکر کنید که دریچه ای در برابر شما گشودیم که به جایی باز می شد که جا برای همه ما بود.
ما را اعدام نکنید، فقط دستتان را به ما بدهید…

عزیزترینی نوزده ساله شد

استاد افخمی — Tue, 05 Jan 2010 13:36:24 +0000

۱
من عشق‌ام را در سال ِ بد يافتم
که مي‌گويد «ماءيوس نباش»؟ ــ
من اميدم را در ياءس يافتم
مهتاب‌ام را در شب
عشق‌ام را در سال ِ بد يافتم
و هنگامي که داشتم خاکستر مي‌شدم
گُر گرفتم.

زنده‌گي با من کينه داشت
من به زنده‌گي لب‌خند زدم،
خاک با من دشمن بود
من بر خاک خفتم،
چرا که زنده‌گي، سياهي نيست
چرا که خاک، خوب است.
۲
من تمام زندگیم را جنگیدم
آن قدر که یادم رفت اگر روزی این جنگ ها تمام شود چه می کنم؟
اما از شانس من این جنگ ها هیچ وقت تمام نشد.
۳
من بد بودم اما بدي نبودم
از بدي گريختم
و دنيا مرا نفرين کرد
و سال ِ بد دررسيد.
۴
که تو در تمام این سال ها امید من بودی.
می گویند “امید خیلی چیز خطرناکیه امید می تونه زندگی آدمو نابود کنه”.
آنها که این را می گفتند لابد نمی دانستند چه حسی است وقتی به امید شاد بودن یک نفر هستی و می مانی.
۵
تو خوبي
و اين همه‌ي ِ اعتراف‌هاست.
من راست گفته‌ام و گريسته‌ام
و اين بار راست مي‌گويم تا بخندم
زيرا آخرين اشک ِ من نخستين لب‌خندم بود.
۶
سهم من از این زندگی
بد بود،
تو آنقدر بزرگ آمدی که همه رفتند…
تو خوبی
و این همه اعترافهاست…
۷
تو خوبي
و من بدي نبودم.
تو را شناختم تو را يافتم تو را دريافتم و همه‌ي ِ حرف‌هاي‌ام شعر شد
سبک شد.
عقده‌هاي‌ام شعر شد همه‌ي ِ سنگيني‌ها شعر شد
بدي شعر شد سنگ شعر شد علف شعر شد دشمني شعر شد
همه شعرها خوبي شد
آسمان نغمه‌اش را خواند مرغ نغمه‌اش را خواند آب نغمه‌اش را
خواند
به تو گفتم: «گنجشک ِ کوچک ِ من باش
تا در بهار ِ تو من درختي پُرشکوفه شوم.»
و برف آب شد شکوفه رقصيد آفتاب درآمد.
من به خوبي‌ها نگاه کردم و عوض شدم
من به خوبي‌ها نگاه کردم
چرا که تو خوبي و اين همه اقرارهاست، بزرگ‌ترين ِ اقرارهاست. ــ
من به اقرارهاي‌ام نگاه کردم
سال ِ بد رفت و من زنده شدم
تو لب‌خند زدي و من برخاستم.
۸
امسال سال چهارم بود و هرچه بشود این شمارشگر تا ابد خواهد شمرد که آنچه در این سالها گذشت فراتر از کنار هم بودن دو نفر بود. من حتی در همین سالها تمام سهم خود را از زندگی گرفتم.
شاد باشی بزرگترین
تولدت مبارک

شبی که مکتب بنیان گذاشتیم

استاد افخمی — Tue, 05 Jan 2010 13:01:43 +0000

راستش ته دلم با یزیده ولی فعلا صف معاویه رو ترجیح می دم، یزید معلوم نیست کدوم گوری ما رو ببره.
می گفت:گفت من کاری ندارم،هرکی می خوا بره بره. یه هو دیدیم همه پاشدن…ما درامدیم یه سیگاری بکشیم بعد که برگشتیم گفتن دیه نیمیشه هرچی گفتیم بابا ما رفتیم یه سیگاری بکشیم، گفتن نه…
گفت: بیاین مکتب تاسیس کنیم.
مکتب تاسیس کردیم…
ده تا اصل داشت، حتی تنظیم قوا هم کردیم، باشد روزی رسما اعلامش کنیم.

داستان شما هم تمام شد آقایان

استاد افخمی — Thu, 31 Dec 2009 14:45:02 +0000

پای امام حسین امتی غریب را وسط کشیدید و بالاخره هر آن تعدادشان را که می شد بیرون کشاندید، امتی که آنقدر غریبند که گاه دلم می خواهد بنشینم و بگریم برای بی کسیشان که حقشان این نبود.
خواستم بپرسم راستی دفعه بعد چه کار می کنید؟ سوال بیهوده ای بود، خودتان هم به همان وضوح که ما دیدیدم، دیدید که همه چیز تمام شده است .
ای کاش می توانستم حتی خیال کنم که “عبرت می گیرید” و نمی گذارید این داستان با گران ترین هزینه ممکن برایتان تمام شود. افسوس که آن قدر این خیال دور است که حتی لحظه ای به ذهنم راه نمی یابد.
نقش شما تمام شد آقایان و مقصر اول و آخرش خودتان بودید.
نگه داشتن آن که فقط قلبش هنوز باز نه ایستاده و هر از گاهی تپشی دارد تنها هزینه بیهوده است.
ادامه اش را گروهی دیگر می نویسند.
باشد که آنها تحقیر نکنند.

امید من

استاد افخمی — Thu, 31 Dec 2009 14:41:04 +0000

تو تمام زندگیم دو تا آرزوی بزرگ دارم:
اولیش به تو ربطی نداره دومیش اینکه یه روز در اون اتاق رو باز کنم تو چشم همه ببینم که دیگه تموم شد، حتی واسه چند روز، یه روز همممون از ته دل بخندیم
این همه سهم من از امیده و چند روز دیگه بیست سالم تموم میشه.